Nawet najdalszych wycieczek i podróży chętnie wracamy do domu. Tam czujemy się najbezpieczniej, najlepiej. Mamy swoje ulubione miejsce, półkę na książkę, najmilszą przytulankę, a wszystko pachnie znajomo przysmakiem przygotowanym przez mamę. Pan Jezus też miał taki dom.

          W jego czasach w Palestynie budowano je najczęściej przytwierdzone do skał, która stanowiła trwały i pewny fundament. Ściany wykonane były z kamiennych bloków lub otynkowanych cegieł. 

Jedno lub dwupiętrowych budynkach mieszkały nawet trzypokoleniowe rodziny. Każda rodzina miała do dyspozycji dwie izby. Jedną dzienną, w której jedzono i wykonywano codzienne pracę, drugą gościną, w której spano. W tej pierwszej znajdowało się palenisko, a także wykute w podłodze schowki na żywność i cenne przedmioty.

         Podłogę stanowiło zwykle klepisko. Tylko nieliczni, znacznie bogaci mogli pozwolić sobie na ułożenie mozaiki. Okna były bardzo małe, dlatego w izbach panował półmrok. Domy zakończone były płaskim dachem, który pokryty był trzciną i gałęziami. Często na dachu znajdował się taras, na którym odpoczywano w cieniu rozbitego tam namiotu.

         Domy budowano bardzo blisko siebie. Często kilka z nich stanowiło jedną całość ze wspólnym podwórkiem.

         Głową rodziny był zawsze ojciec. To on decydował o najważniejszych sprawach. W domu bardzo ważną rolę odgrywała jednak mama, która przyrządzała posiłki, szyła ubrania, uczyła dzieci pierwszych domowych prac. Ona dbała też o to by wszyscy z radością i miłością siadali przy stole do wspólnego posiłku.

I tak przecież jest do dzisiaj w każdej rodzinie.

Klepisko - powierzchnia wykonana z ubitej ziemi zastępująca podłogę.