Przybiegła raz wiewióreczka przed nasz kościół duży,

białe ząbki wystawiła, bure oczka mrużyła.

Ze zdziwieniem zapytała małego orzeszka:

„Czy ty nie wiesz, kto w tym pięknym domu tutaj mieszka?”.

A orzeszek, który wyrósł tu obok na drzewie,

też się zdziwił, że ta ruda wiewióreczka nie wie:

„Zaraz szczerze odpowiadam na twoje pytanie:

– To jest kościół, gdzie Pan Jezus ma swoje mieszkanie.

Czeka tu na wszystkich ludzi i rozdaje łaski

wiernym, którzy tu przychodzą w miłosierdzia blaski”.

Szybko wbiegła do kościoła wiewióreczka mała,

obcemu Panu Bogu pokłon tu oddała.

Uradował się Zbawiciel z uczuć wiewióreczki,

Pochwalił dobre serduszko i grzeczne orzeszki.

Dobrze, że tu do mnie przyszłaś, z twojej strony miło,

ucieszyłaś moje Serce, które smutne było,

bo malutko w dzień powszedni przychodzi tu dzieci,

chociaż moja wierna Miłość łaskami tu świeci.